Bohaterowie
Ona, nieśmiała 17-sto letnia szatynka o imieniu Ada mieszka w Katowicach, lecz jej tato dostał pracę w Warszawie. Po przeprowadzce nauczyła się wielu nowych rzeczy. Przez zmienienie domu zmieniła się, nie do poznania. Wstąpiła do 3WDH (3 Wielopoziomowa Dróżyna Harcerska). M.in. dowiedziała się że trzeba być twardym. Interesuje się sportem, terenoznactwem i muzyką. Jej najlepszym przyjacielem był Jaś.
Jaś, nieśmiały 18-sto letni szatyn z Katowic rok przed Adą przeprowadził się do Legnicy. Od dawna chciał zostać youtuberem i nakręcić pierwszy film/vlog.
Od 7-ego roku życia przyjaźnił się z Adą, byli nie rozłączni. Nie rozłączni, dopóki nie zjawił się on.
Prolog
22.07.2012 Katowice
*Oczami Ady*
-Ale będziesz dzwonić?- spytałam cicho ze smutkiem. -Będe.- wyszeptał Jaś. -Obiecujesz?
-Obiecuję...
I tak właśnie ślad po chłopaku zaginął.
Gdy wróciłam do domu nie mogłam uwierzyć że go już tu nie ma. Nie mogłam uwierzyć że jest już w drodze. W drodze do nowego życia... A, co jeżeli o mnie zapomnie? Co jeżeli pozna „inną”? Nie. Nie!- wykrzyczałam. -Ada, nie możesz wpaść w zazdrość!
Wkurzyłam się na samą siebie i ze złości żuciłam poduszką.
Dlaczego?- pomyślałam. Dlaczego...-za drugim razem powiedziałam nie co głośniej, ale tak że nikt ze mną w jednym pokoju by tego nie usłyszał...
Ona, nieśmiała 17-sto letnia szatynka o imieniu Ada mieszka w Katowicach, lecz jej tato dostał pracę w Warszawie. Po przeprowadzce nauczyła się wielu nowych rzeczy. Przez zmienienie domu zmieniła się, nie do poznania. Wstąpiła do 3WDH (3 Wielopoziomowa Dróżyna Harcerska). M.in. dowiedziała się że trzeba być twardym. Interesuje się sportem, terenoznactwem i muzyką. Jej najlepszym przyjacielem był Jaś.
Jaś, nieśmiały 18-sto letni szatyn z Katowic rok przed Adą przeprowadził się do Legnicy. Od dawna chciał zostać youtuberem i nakręcić pierwszy film/vlog.
Od 7-ego roku życia przyjaźnił się z Adą, byli nie rozłączni. Nie rozłączni, dopóki nie zjawił się on.
Prolog
22.07.2012 Katowice
*Oczami Ady*
-Ale będziesz dzwonić?- spytałam cicho ze smutkiem. -Będe.- wyszeptał Jaś. -Obiecujesz?
-Obiecuję...
I tak właśnie ślad po chłopaku zaginął.
Gdy wróciłam do domu nie mogłam uwierzyć że go już tu nie ma. Nie mogłam uwierzyć że jest już w drodze. W drodze do nowego życia... A, co jeżeli o mnie zapomnie? Co jeżeli pozna „inną”? Nie. Nie!- wykrzyczałam. -Ada, nie możesz wpaść w zazdrość!
Wkurzyłam się na samą siebie i ze złości żuciłam poduszką.
Dlaczego?- pomyślałam. Dlaczego...-za drugim razem powiedziałam nie co głośniej, ale tak że nikt ze mną w jednym pokoju by tego nie usłyszał...
